Unseen
Në veprën time të re, Unseen, përqendrohem në kompozimet për piano të Ravelit që, sipas meje, përshkohen nga një ndjenjë vetmie dhe introspeksioni. Megjithëse veprat e tij njihen për zotërimin e tyre teknik, teksturat impresioniste dhe ngjyrat e pasura, nën sipërfaqe ka diçka më të thellë: një ndjenjë delikate distance dhe kompleksiteti emocional që mund të lidhet me ndjenjat e izolimit.
Në Unseen, unë frymëzohem pikërisht nga kjo anë e qetë dhe introspektive e Ravelit. Nëpërmjet lëvizjes dhe vallëzimit, synoj të gërmoj në peizazhin e tij të ndërlikuar emocional dhe aftësinë e tij për të përcjellë emocione thellësisht personale duke krijuar njëkohësisht një ndjenjë distance dhe reflektimi. Vetmia, siç e ka perceptuar Raveli dhe siç e kam përjetuar unë, rezonon përgjatë gjithë shfaqjes, duke ftuar publikun të përjetojë ndjeshmërinë pas çdo melodie.
Boléro
Boléro nga Maurice Ravel është një nga veprat më ikonike të muzikës klasike, që njihet për ritmin karakteristik dhe intensitetin e pareshtur që ndërtohet përgjatë gjithë pjesës. Melodia e përsëritur dhe orkestrimi gradual krijojnë ndjesinë e një rituali vallëzim, duke tërhequr dëgjuesin në një rrjedhë të pandërprerë lëvizjeje.
Në koreografinë time për Boléro, kombinoj pulsimin ritmik të muzikës me dinamikën e kërcimit në trampolinë. Çdo kërcim përputhet me përsëritjet e ritmit, duke ndjekur strukturën e zhvillimit të tij muzikor. Lëvizjet e kërcimtareve nisin me shpërthime të vogla dhe të kontrolluara, dhe evoluojnë gradualisht në kërcime të fuqishme, duke kapur ndjenjën e kulminacionit progresiv të veprës. Forma rrethore e trampolinës dhe përsëritja e lëvizjeve forcojnë ndjenjën e ngritjes dhe lirimit të vazhdueshëm, duke ofruar një dimension ritualistik që pasqyron ritualin muzikor të Boléro-s.
Andonis Foniadakis
