Si ta përcaktojmë energjinë misterioze që na bashkon të gjithëve, që shkon shumë përtej dallimeve, veçantive dhe sistemeve tona të besimit? Energjia që na bashkon në rrugë, në sheshet e fshatrave apo në zemër të qyteteve tona? Energjia që na bën të ngrihemi nga divani, që na shtyn dhe na emocionon, që qarkullon si valë nga një trup në tjetrin dhe përcjell një instinkt të përbashkët kur përballemi me padrejtësinë, pabarazinë sociale dhe hendekun e pasurisë?
Që nga Antikiteti, te Epoka e Iluminizmit, e deri në ditët e sotme, historia është e mbushur me këto kryengritje sporadike, të ushqyera nga një ëndërr ose një dëshirë e mallëngjyer për utopinë, por më shpesh nga një domosdoshmëri jetike.
Kjo energji e papërpunuar, kjo lëvizje trupash ngrihet si një pengesë e gjallë, duke ndryshuar formë si një fluturim gargulleshash që shpërndahen dhe ribashkohen në largësi. Është kjo bukuri e egër, e ushqyer nga energjia e dëshpërimit, që ëndërron të ndezë një shkëndijë rinovimi, që unë dua të qarkullojë nëpër trupa si haré e pastër. Shpresa është që ky kërcim kryengritjeje të krijojë një hapësirë nga ku mund të kalojë rrjedha më e bukur e bashkësisë, ndjenja më e fuqishme e lirisë, lidhja më e thellë vëllazërore.
Angelin Preljocaj